Ulubione
Kontakt
Już od najdawniejszych czasów kamienie szlachetne były symbolem bogactwa, początkowo w postaci surowej lub zgrubnie ociosanej, z czasem ludzie nauczyli się je szlifować. Podobnie było też z opalami. Najstarsze znane okazy datuje się na ok. 4000 lat p. n. e. Pochodzą one prawdopodobnie z Etiopii, a odkryto je w Kenii, w jaskini w Louis Leakley.
Pierwsze znane kopalnie pracowały na Węgrzech sprzedając cenny surowiec dla Europy i krajów Środkowego Wschodu, oraz w Meksyku, Peru i Hondurasie, które to zaopatrywały Amerykę Południową i Środkową. Amerykański opal do Europy przywieźli hiszpańscy konkwistadorzy w trakcie szesnastowiecznych wypraw.
Pod koniec XIX wieku, gdy odkryto opale w Australii, kraj ten szybko zdominował światowe rynki i do dzisiaj produkuje ponad 90% tego surowca jubilerskiego. Pozostałe 10% rozkłada się w głównej mierze na Meksyk, ale też Brazylię, USA, Indonezję, Etiopię, Honduras, Peru, Węgry, Słowację, Kanadę, Nową Zelandię, Gwatemalę, a także Polskę (te ostatnie produkują opal pospolity).
Kiedyś uważano, że nazwa opal wywodzi się z sanskrytu, od wyrazu upala, co znaczy cenny kamień. Obecnie jednak bardziej prawdopodobne jest pochodzenie od łacińskiego opalus i greckiego opallios, gdzie obydwa znaczą widzieć zmianę (w domyśle - koloru).
Dawniej ludzie przypisywali opalowi właściwości magiczne i według tradycji miał on pomagać osobie go noszącej w widzeniu nieskończonej liczby możliwości. Wierzono także, że kamień ten miał moc wyjaśniania trudnych sytuacji oraz wzmacniania i odzwierciedlania uczuć, jak również ukrytych emocji i pragnień. Grekom opal miał pomagać w zmniejszeniu zahamowań, a także dawać właścicielowi moc przewidywania i prorokowania. Według Rzymian – był znakiem nadziei i czystości. To właśnie oni stworzyli pierwszy rynek dla opali. Kamień, którego kolor zmieniał się z każdą zmianą światła, był rzadszy niż perły czy diamenty, dlatego stał się przedmiotem mitów i marzeń. Marek Antoniusz tak zazdrościł senatorowi Noniuszowi opalu, który ten posiadał, że wyrzucił go z senatu po tym, jak ten odmówił mu sprzedaży opalu wielkości migdała. Kamień ów był wart podobno 2 000 000 sestercji (80 000$). Legendy mówią, że pewien cesarz chciał oddać 1/3 Imperium Rzymskiego za jeden opal.
Rzymianie wierzyli, ze opal pochodzi z Indii, gdy tymczasem tak pilnie poszukiwany przez nich kamień, najprawdopodobniej wydobywano w otwartych kopalniach na Węgrzech, które były usytuowane w pobliżu Cervenicy (tereny dzisiejszej Słowacji). W średniowieczu ponad 300 górników pracowało w kopalniach opalu na Węgrzech, które były jedynym źródłem tego surowca w Europie do czasu, gdy Hiszpanie wrócili z Nowego Świata z azteckim opalem.
W średniowieczu opal był znany jako „kamień oczu”, jako że miał być ważnym dla wzroku. W niektórych kulturach jednak wierzono, że opal może pozbawić noszącą go osobę widzenia. Blondynki nosiły naszyjniki z opalu, aby ich włosy nie straciły swojego koloru. Opale były osadzone w koronie Francji, a Napoleon podarował swojej cesarzowej Józefinie wspaniały czerwony opal, zawierający niezwykłe czerwone przebłyski. Kamień ten znany jest jako „Pożar Troi”.
Na przełomie XVIII i XIX wieku opal zaczął tracić w oczach Europejczyków na wartości. Błędnie przypisano mu przynoszenie pecha, związku z zarazą, głodem i upadkami królestw. Królowa Wiktoria pomimo to była wielbicielką opalu, miała jego znakomita prywatna kolekcję i nosiła opale podczas swojego panowania. Dzięki temu ponownie stały się one pożądane, ponieważ w tym okresie angielski dwór królewski był wyznacznikiem mody. Zbiegło się to w czasie z odkryciem wysokiej jakości opalu w Australii oraz spowodowało szybką jego ekspansję na cały świat.
Pierwsze pospolite opale australijskie zostały odkryte w 1849 roku niedaleko Angston (Południowa Australia) przez niemieckiego geologa Johannesa Menge. Pionierskie odkrycia szlachetnej jego odmiany były przypadkowe – „koń zahaczył o kamień”, „żona znalazła coś ładnego”. Początkowo w celu oszlifowania kamienie wysyłano do Europy, jednak ze wzrostem wydobycia europejscy szlifierze zaczęli zjeżdżać do Australii. Maszyny szlifierskie konstruowano wtedy wykorzystując części rowerowe oraz stare maszyny do szycia. Pierwszym szlifierzem, o którym wiadomo (wzmianka z 1907 roku), był Charles Deane z Old Town (dzisiejsze Lightning Ridge). Inny szlifierz, nazwiskiem Lorenz (pochodził z Niemiec), był jednym z pierwszych, którzy kupowali kamienie na karaty oraz wytwarzali dublety i biżuterię z opalu.
Gdy zaczęła się dominacjia opalu australijskiego na europejskich rynkach, górnicy z Węgier rozpuszczali plotki, jakoby był on nieprawdziwy, gdyż nigdy dotąd nie widziano takiego „ognia” w kamieniu. W 1932 roku ostatecznie upadły kopalnie europejski, a Australia przejęła pałeczkę głównego światowego producenta opalu.