Do grupy opali ulepszonych zaliczamy wszystkie naturalne (głównie szlachetne), które w jakikolwiek sposób poza szlifowaniem i polerowaniem zostały zmienione fizycznie. Zmiany te mają na celu podwyższenie jakości opalu.
Maluje się najczęściej na czarny, rzadziej na inny ciemny kolor. Ma to na celu (podobnie jak w dubletach) nadanie opalowi ciemnego tła. W efekcie kolory wydają się mocniejsze. Malowanie przeprowadza się bezpośrednio przed oprawieniem kamienia w biżuterię. Zabieg ten stosuje się często przy opalach kryształowych w pełnych oprawach (z dnem), gdyż metal, w który oprawiony jest kamień, działa jak lustro i odbija światło przechodzące przez opal, co czyni opalizację słabszą, czasem prawie niewidoczną, a sam opal wygląda jak zwykłe szkiełko. Malowanie spodu jest prawie konieczne w przypadku techniki inkrustacji, gdzie stosuje się cienkie płytki, najczęściej z opalu kryształowego.
Stosowane przy opalach typu andamooka matrix. Naturalne najczęściej mają kolor bazowy jasny (biały, kremowy). Jest to odmiana opalu porowata, dzięki czemu barwienie takie jest możliwe. Najprostszym sposobem jest moczenie opalu na zimno w barwnej (ciemnej) cieczy, np. w atramencie. Opal przybiera wtedy kolor bazowy podobny do koloru płynu, w którym był moczony (w przypadku atramentu będzie to granatowy). W efekcie opalizacja, która na jasnej bazie była słabo widoczna, na ciemnym kamieniu staje się mocniejsza.
Najpospolitszym i trwałym sposobem jest barwienie na gorąco przy użyciu roztworu cukru i kwasu siarkowego. Najpierw opale „gotuje się” w roztworze nasyconym cukru, a następnie w kwasie siarkowym. Woda z rozpuszczonym cukrem penetruje porowatą powierzchniową warstwę opali. Gorący kwas siarkowy powoduje natomiast zwęglenie cukru w porach kamienia, co nadaje mu ciemny odcień (szary lub brązowy, a nawet idealnie czarny). Opale takie makroskopowo są prawie niemożliwe do odróżnienia od naturalnych ciemnych matrixów (w których za kolor bazowy odpowiada ilość substancji organicznej, czyli również węgiel).
Proces barwienia przeprowadza się po oszlifowaniu, zanim kamienie zostaną wypolerowane (polerowanie zamyka sporą część porów). Jednak nie na opalach zupełnie surowych, gdyż zabarwiona jest tylko wierzchnia warstwa i w trakcie obróbki mogłaby zostać zeszlifowana i konieczne byłoby powtórzenie barwienia.
Sprzedawca zawsze powinien poinformować, czy dany opal był ulepszany w ten sposób.
Proces ten stosuje się czasem przy opalach porowatych, którym w trakcie standardowej obróbki nigdy nie nada się idealnego lustrzanego połysku. Żywica wypełnia pory i ułatwia polerowania. Tak samo w przypadku płytkich spękań.
Sprzedawca powinien zamieścić stosowną informację w przypadku opali ulepszanych w ten sposób.
